“Vaccine Passport” Certification — Policy and Ethical Considerations

Op 31 maart verscheen in het gerenomeerde medische tijdschrift ‘The New England Journal of Medicine” een artikel dat verder ingaat op de problematiek van het zgn. vaccin paspoort.

Ik haal enkele belangrijke passages uit dit artikel aan die tot nadenken stemmen.

De kerngedachte achter het idee van een vaccinpaspoort is het feit dat ‘beperkingen op het gebied van de volksgezondheid die onze vrijheden en maatschappelijk waardevolle activiteiten beperken, moeten worden afgestemd op verifieerbare risico’s‘. Algemeen gesproken is een dergelijke aanpassing niet controversieel. Het argument om beperkingen op maat te maken is o.a. het gevolg van het feit dat de beperkingen streng zijn, er een wijdverspreid publiek sentiment aanwezig is dat om enige versoepeling vraagt, ook wanneer een versoepeling van de beperkingen hoogstwaarschijnlijk veilig zou zijn voor sommige identificeerbare mensen maar niet voor iedereen. En daar wringt het schoentje.

 

Het gebruik van Covid-19 vaccinpaspoorten om de beperkingen op maat te maken roept een sterke weerstand op.  Verschillende zwaarwichtige bezwaren worden hierbij ingeroepen. Ten eerste, zolang de vaccinvoorraad beperkt blijft, is het moreel betwistbaar mensen te bevoorrechten die het geluk hadden vroegtijdig te zijn gevaccineerd. Ten tweede, zelfs indien de vaccinatiegraad sterk zou toenemen dan is de kans groot dat de vaccinatiegraad onder raciale minderheden en bevolkingsgroepen met een laag inkomen onevenredig laag zal blijven. Ten derde, is de mate van bescherming die door vaccinatie wordt geboden, met name tegen nieuwe varianten, nog onvoldoende bekend, evenmin als de mogelijkheid van virusoverdracht door mensen die reeds gevaccineerd zijn. Ten vierde, zal het bevoorrechten van de gevaccineerden t.o.v. burgers met religieuze of filosofische bezwaren tegen vaccinatie benadelen. Ten slotte ontbreekt het op heden aan een consensus over de juiste manier om de vaccinatie te certificeren om aldus fraude tegen te gaan.

 

Toch is het vermoeden groot dat het “paspoort” concept zal toegepast worden op reizen. Federale en nationale autoriteiten leggen momenteel quarantaine-eisen op aan mensen die staatsgrenzen overschrijden. De meeste van deze maatregelen maken geen uitzondering voor gevaccineerde reizigers. De Centers for Disease Control and Prevention (Centra voor ziektecontrole en preventie) in de meeste landen hebben aanbevolen om de beperkingen op te heffen voor reizigers die zijn hersteld van Covid-19 infectie. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voordat hetzelfde beleid van toepassing zal zijn op reizigers die een bewijs van voltooide vaccinatie kunnen voorleggen. Het moge duidelijk wezen dat de reissector deze mogelijkheid zal aangrijpen.

 

Ook op binnenlands vlak is de kans groot dat het “paspoort” concept een belangrijke rol zal, spelen bij de organisatie van sociale en recreatieve bijeenkomsten. Het kan redelijk zijn sportbonden, concert- en sportzalen, clubs, restaurants en bars enige speelruimte te geven om regels vast te leggen die de toegang bepalen op basis van de vaccinatiestatus van de klant. Dit zou kunnen bijdragen tot bredere inspanningen van de bevolking om de vaccinatie aan te moedigen.

 

Het artikel eindigt met te stellen dat flexibiliteit cruciaal is. Het voorbije jaar leerde ons dat een pandemiebeleid dat de ene maand adequaat lijkt, een maand later al moet worden bijgesteld. Idem kan gezegd worden van een rationeel en ethisch vaccincertificatie beleid. Dit beleid zal waarschijnlijk regelmatig veranderen naarmate er meer vaccins beschikbaar komen, de groepsimmuniteit wordt benaderd en er meer wetenschappelijk bewijs komt van de effectiviteit of de beperkingen van de vaccins t.o.v. de nieuwe varianten. Daarom zal het van cruciaal belang zijn te weten hoe lang vaccins werkzaam zijn en hoe goed zij beschermen tegen nieuwe varianten. Anderzijds de wetenschap dat verandering onvermijdelijk is, is geen reden om te wachten met bij te sturen tot dat de omstandigheden duidelijk zijn. De huidige omstandigheden vereisen een onmiddellijk beleid dat een redelijke speelruimte biedt voor het vinden van een evenwicht tussen de bescherming van de volksgezondheid en een terugkeer naar het prepandemie leven.

 

Het volledige artikel lees je hier:  https://www.nejm.org/doi/full/10.1056/NEJMp2104289?query=TOC

 

Luc Proot

Voorzitter VC ‘De Molensteen’